Χτίστηκε το 1916 και αποτελεί ένα ζωντανό μνημείο για το νεοελληνικό πολιτισμό του 20ου αιώνα. Ο λόγος για τη βίλα των Άγγελου Σικελιανού – Εύας Πάλμερ, ένα αρχιτεκτονικό κόσμημα, που συνδυάζει αρχαιοελληνικά στοιχεία (κίονες), βυζαντινές πινελιές (θολωτά παράθυρα και ανοίγματα) αλλά και επτανησιακές ενσωματώσεις (ιδιαίτερα μπαλκόνια, ενετικής καταβολής).

Θα τη βρεις στη Συκιά, μέσα στο δάσος του Πευκιά. Σήμερα η βίλα των Σικελιανού – Πάλμερ φιλοξενεί τον ιδιοκτήτη της, κ. Λεωνίδα Τυπάλδο, επιχειρηματία ξενοδοχείου που βρίσκεται στον ίδιο χώρο.

Μπορώ να επισκεφθώ τη βίλα;

Η βίλα Σικελιανού – Πάλμερ δεν είναι επισκέψιμη, καθώς αποτελεί ιδιωτική κατοικία. Όμως, ο επισκέπτης μπορεί να την προσεγγίσει χωρίς να καταβάλει κάποιο αντίτιμο, να περπατήσει γύρω της και να τη φωτογραφίσει.

Επίσης, δίνεται η ευκαιρία σε όποιον αγαπά τη θάλασσα, να κάνει μπάνιο στο μπαράκι του ξενοδοχείου, στα ίδια ακριβώς μέρη που κολυμπούσαν ιερά τέρατα της τέχνης, όπως ο Παλαμάς, ο Καζαντζάκης, ο Μητρόπουλος, η Πολυδούρη και ο Καρυωτάκης.  

Μια βαθύτερη ματιά στην ιστορία του κτηρίου

Όλα ξεκίνησαν το 1908, όταν το ζεύγος Σικελιανού – Πάλμερ βρέθηκε στην Κορινθία. Αφορμή είχε σταθεί μια εκδρομή τους στην περιοχή που κανείς δεν περίμενε ό,τι θα επακολουθούσε. Η θάλασσα, το πράσινο, τα βουνά που νιώθεις ότι αν απλώσεις το χέρι σου, θα τα αγγίξεις… Όλα συνηγόρησαν στο να ερωτευθούν το μέρος, αποφασίζοντας να εγκατασταθούν εδώ.

Ο Άγγελος Σικελιανός δημιουργεί σχέδια για το μοναδικό κτήριο, προσθέτοντας αρχιτεκτονικές πινελιές από όλες τις χρονικές περιόδου του ελλαδικού χώρου. Έτσι, οικοδομείται σιγά- σιγά, με τη βοήθεια κορυφαίων μαστόρων, το μεγαλοπρεπές αριστούργημα που για αρκετά χρόνια λειτουργεί ως κέντρο φιλοσοφικών συζητήσεων, κοσμικών επισκέψεων και σημαντικών αποφάσεων για την μετέπειτα ιστορία του πολιτισμού, μιας κι εδώ συλλαμβάνεται η ιδέα για την αναβίωση των δελφικών γιορτών.

Στη συνέχεια, από το 1936 και μετά η βίλα αλλάζει πολλά χέρια, εξαιτίας των οικονομικών δυσχερειών στις οποίες είχε περιέλθει το ζεύγος. Βγαίνει σε πλειστηριασμό και περνά στα χέρια ενός καθηγητή (γαμπρό του Ιωάννη Μεταξά), ενώ κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το κτίσμα περνά στα χέρια των κατακτητών, οι οποίοι το χρησιμοποιούν ως αρχηγείο. Λίγα χρόνια μετά κι ενώ η Ελλάδα υποφέρει από τον Εμφύλιο, το κτίσμα επιστρατεύεται από αντάρτες. Τέλος, η απόφαση της Μελίνας Μερκούρη το 1986 να το ανακηρύξει σε διατηρητέο κτίσμα, λυτρώνει το έργο τέχνης από ενδεχόμενες κακότεχνες παρεμβάσεις.

Η βίλα στα χέρια της οικογένειας Τυπάλδου

Ο Σπύρος Τυπάλδος είναι από τους πιο ισχυρούς και ευφυείς επιχειρηματίες που έχει γνωρίσει η χώρα μας. Θεωρείται ο «πατέρας της κρουαζιέρας», όπως τον χαρακτήρισε κάποτε ο ξένος τύπος κι είναι ο ίδιος άνθρωπος που μετέτρεψε την περιοχή μας σε ξενοδοχειακό κέντρο, δημιουργώντας bungalows μέσα στο δάσος, ενώ στις παροχές για τους φιλοξενούμενους καφετέριες, εστιατόρια κλπ. Πρωτόγνωρες ολοκληρωμένες υπηρεσίες για τα δεδομένα της εποχής. Η βίλα εκείνη την εποχή μετατρέπεται σε reception ξενοδοχείου και παραμένει ως έχει για αρκετά χρόνια.

Μέχρι που ο Λεωνίδας Τυπάλδος, στον οποίο σήμερα ανήκει η βίλα, έδωσε νέα πνοή, σεβόμενος απόλυτα την ιστορικότητα του κτίσματος. Κάνοντας τις κατάλληλες παρεμβάσεις, ανακαίνισε το κτήριο, αφήνοντας ανέγγιχτο το εξωτερικό του μέρος. Ο ίδιος κατοικεί εκεί.

Μόλις 7 λεπτά από το χωριό Λυκοποριά θα βρεις το χωριό Καλλιθέα (στο Google Maps αναφέρεται ως Σκουπαίικα). Πρόκειται για ένα γραφικό χωριό, με σπίτια που βρίσκονται κολλητά το ένα δίπλα στο άλλο, μια πανέμορφη κεντρική εκκλησία και πράσινο παντού. Για την ακρίβεια, περικλείεται από βουνά με πεύκα και κυπαρίσσια και μοιάζει σαν να προστατεύεται από τη φύση.

Περίπου 300- 400 μέτρα αφού μπεις στο χωριό της Καλλιθέας, θα βρεθείς μπροστά από ένα πανέμορφο, πέτρινο γεφύρι με καμάρες, που χτίστηκε περίπου το 1850 από Ιταλούς μάστορες.

Ένα λίθινο τοπίο, με πλατάνια και τρεχούμενο νερό

Τόσο τον χειμώνα, όσο και το καλοκαίρι, θα γίνεις μάρτυρας ενός σκηνικού που θυμίζει παραμύθι. Κάτω από το γεφυράκι ρέει το νερό του Σκουπαίικου ποταμού, στο οποίο μπορείς να περπατήσεις ανάμεσα στις πέτρες (κυρίως το καλοκαίρι), να δεις από κοντά βατραχάκια στο φυσικό τους περιβάλλον και πανέμορφα πλατάνια δίπλα στο νερό.

Πρόκειται για ένα μαγευτικό σημείο, που σε κάνει να ξεχνάς πού βρίσκεσαι και σε γυρνά πίσω στην παιδική σου ηλικία.

Τι άλλο υπάρχει κοντά;

Το χωριό διαθέτει μια πανέμορφη εκκλησία, γραφικά δρομάκια που θα σε κάνουν να χαθείς σε όλους τους μαχαλάδες, ενώ εδώ βρίσκεται και η κατάληξη του φαραγγιού του Αγίου Λουκά ή της Καλλιθέας.

Θα βρεις επίσης δύο καφενεία, που φτιάχνουν τον πιο μπελαλίδικο καφέ και προσφέρουν πεντανόστιμα καλούδια. Μάλιστα, κάθε Σάββατο την τιμητική τους έχουν τα σουβλάκια (καλαμάκια) που τιμούν ιδιαιτέρως τόσο οι ντόπιοι, όσο και οι κάτοικοι άλλων χωριών.

Στο πολύ ορεινό χωριό «Ξανθοχώρι», με τις πλούσιες καλλιέργειες, στο σύνορο με το χωριό «Δενδρό» θα βρεις κάτι πολύ απρόσμενο, χαμένο μέσα στον χρόνο. Ο λόγος για το πανέμορφο γεφύρι που από κάτω του περνά το ποτάμι, το οποίο ξεκινά από το Μαύρο Όρος (ή Μαυριόρος, όπως το αποκαλούν οι ντόπιοι).

Πέτρινο, τοξωτό και πανέμορφο, το γεφυράκι αυτό ξεπροβάλλει απρόσμενα σε ένα απομονωμένο σημείο του χωριού, εκεί ακριβώς που βρίσκουμε και το ποτάμι. Κάτω από το ποτάμι θα βρεις πλατάνια και πολλά ακόμη δέντρα, κάνοντας την τοποθεσία να μοιάζει σαν τον κρυμμένο θησαυρό που μόλις ανακάλυψες εντελώς απροσδόκητα.

Τι γνωρίζουμε για το πανέμορφο σημείο;

Η ημερομηνία κατασκευής του δεν μας είναι γνωστή. Σίγουρα όμως ότι έχει χτιστεί πριν τον 19^ο αιώνα, αφού κάτοικος του χωριού «Δενδρό» που σήμερα είναι 80 ετών αναφέρει ότι όταν ζούσε ο παππούς του, το γεφύρι υπήρχε ήδη.

Σύμφωνα με τον ίδιο, το γραφικό γεφυράκι αποτελούσε τόπο συνάντησης για ατέλειωτο παιχνίδι με τα υπόλοιπα παιδιά, τόσο τις καθημερινές, όσο και τις εκδρομές. Στους σχολικούς περιπάτους μάλιστα, το «ραντεβού» δινόταν με τα παιδιά του Ξανθοχωρίου, τα οποία έρχονταν με τον δάσκαλο του δικού του Δημοτικού Σχολείου κι όλα μαζί άφηναν το δικό τους αποτύπωμα στην τοποθεσία.

Όλοι οι λαοί, στο διάβα της ιστορικής τους πορείας, ανέπτυξαν τον δικό τους πολιτισμό, το δικό τους λαϊκό πολιτισμό (που περιλαμβάνει και τη λαϊκή παράδοση). Και είναι αυτός, που δίνει το «στίγμα» του κάθε λαού, είναι αυτός που κάνει την «ειδοποιό» διαφορά, διαχωρίζοντας τον έναν από τον άλλο. Ως εκ τούτου, η διατήρηση του λαϊκού πολιτισμού θεωρείται εξέχουσας σημασίας για την ιστορική συνέχεια των ανθρώπων που κατοικούν έναν τόπο.

Στην προσπάθεια, λοιπόν, να διασωθεί ό,τι είναι δυνατό από τον θησαυρό του λαϊκού μας πολιτισμού υλοποιείται το 2011 η ίδρυση του Λαογραφικού Μουσείου Ξυλοκάστρου. Άνθρωποι με ευαισθησία, που πονούν τον τόπο τους, προσπάθησαν να διασώσουν κάποια στοιχεία από τον προγονικό πλούτο, τα οποία, δυστυχώς, σβήνουν και χάνονται χωρίς ελπίδα επιστροφής.

Τα αντικείμενα που πλαισιώνουν το Μουσείο

Πρόκειται για ένα εγχείρημα που έγινε με πρωτοβουλία του κ. Θανάση Νούλα, ο οποίος ήταν τότε διευθυντής του Δημοτικού Σχολείου Καμαρίου. Ο ίδιος αναγνώρισε την ανάγκη για στέγαση αντικειμένων που χρησιμοποιούνταν σε διάφορες πτυχές της καθημερινής ζωής των ανθρώπων. Την τιμητική τους έχουν υφαντά, παλιά κλινοσκεπάσματα, ο αργαλειός, σχολικά αντικείμενα, σκεύη μαγειρικής, φωτογραφίες εποχής και πολλά ακόμη.

Το Μουσείο θα το βρει κανείς στον παραλιακό δρόμο του Καμαρίου, λίγο μετά την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, στον δρόμο που πηγαίνει προς το Δερβένι.

Στόχος η μεταφορά του Μουσείου

Η συντήρηση κι ο συνεχής εμπλουτισμός του Μουσείου με αντικείμενα που συλλέγονται από τους ντόπιους είναι προτεραιότητα, ενώ απώτερος στόχος αποτελεί η μεταφορά του στο σπίτι του πρωθυπουργού Παναγή Τσαλδάρη, που βρίσκεται επίσης στο Καμάρι, λίγα μέτρα παρακάτω από τον χώρο του Μουσείου. 

Στην προσπάθειά μας να διατηρούμε ζωντανές τις μνήμες, την ιστορία και την παράδοση, πραγματοποιούμε διάφορες δραστηριότητες στον χώρο του Μουσείο, στις οποίες συμμετέχουν ενεργά τα σχολεία. 

Η γνωστή σε όλους «οικία Τσαλδάρη» είναι το αρχοντικό, στο οποίο έζησε και μεγάλωσε ο πρωθυπουργός Παναγής Τσαλδάρης.

Πρόκειται για ένα παλιό, λίθινο αρχοντικό, χτισμένο το 1832. Κεραμίδια, ξύλινα παράθυρα και η παραδοσιακή αυλόπορτα που έφεραν όλα τα πρώτα παραλιακά σπίτια είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που παραπέμπουν στην εποχή κατά την οποία οικοδομήθηκε το κτίσμα. Μέχρι στιγμής, δεν είναι δυνατή η επισκεψιμότητα εντός της οικίας Τσαλδάρη.

Στο εγγύς μέλλον σχεδιάζεται η φιλοξενία του λαογραφικού μουσείου Καμαρίου μέσα στην οικία Τσαλδάρη.

Η οικογένεια Τσαλδάρη

Στα Τρίκαλα της Κορινθίας τα τελευταία χρόνια της Τουρκοκρατίας ζούσε ο Γεώργιος Τσαλδάρης. Γιοι του Γεωργίου Τσαλδάρη και της Ανθούλας Παπαδήμα ήταν ο Δημήτριος και ο Σταύρος.

Το 1832 κατέβηκαν στο παράλιο μέρος, κάτω από το βουνό της Παναγίας κι έκτισαν ένα μικρό λιθόκτιστο σπίτι. Στην περιοχή αυτή, εκτός από τον έρημο πύργο του Χαλίλ Αγά, μερικά σπιτοκάλυβα και ένα ερειπωμένο χάνι, δεν υπήρχε άλλο κτίσμα. Το παράδειγμά τους ακολούθησαν κι άλλοι Τρικαλίτες. Αυτοί ήταν οι πρώτοι οικιστές του Καμαρίου. Ο Παναγής Τσαλδάρης υπήρξε γιος του Επαμεινώνδα (ο οποίος ασχολήθηκε με την καλλιέργεια και το εμπόριο σταφίδας), ενώ ο παππούς του ονομαζόταν Δημήτρης.

Τα σχολικά χρόνια του Πρωθυπουργού

Ο Πρωθυπουργός Παναγής Τσαλδάρης γεννήθηκε στο Καμάρι το 1868 και πέθανε στην Αθήνα το 1936. Ως άνθρωπος και πολιτικός υπήρξε πράος, χαμηλών τόνων και πολύ συνεργάσιμος. Από παιδί ήταν εσωστρεφής και ήπιος.

Ονομάστηκε Παναγής (Παναγιώτης), γιατί η μητέρα του που της πέθαναν τέσσερα παιδιά, πήγε τον Παναγή, αβάπτιστο βρέφος ακόμα, στην Ιερά Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, προσευχήθηκε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και το βάφτισε Παναγιώτη.

Το 1873 παρακολούθησε τα πρώτα μαθήματα στο Καμάρι, στο «ιδιοσυντήρητο γραμματοσχολείο», κοντά στον δάσκαλο Αδαμάντιο Λαζανά. Τελειώνοντας το δημοτικό σχολείο του χωριού, γράφτηκε στο Σχολαρχείο του Ξυλοκάστρου και κάθε πρωί μαζί με τον αδερφικό του φίλο και μετέπειτα νομομαθή Γεώργιο Μπαλή, πήγαιναν πεζοπορώντας στο Ξυλόκαστρο και επέστρεφαν το απόγευμα. Στην πορεία των σπουδών του βραβεύτηκε με το "Ράλλειο βραβείο".Το Σεπτέμβριο του 1878 πήγε στην Κόρινθο στη θεία του Ελένη Παπαληγούρα και τελείωσε το Γυμνάσιο Κορίνθου.

Οι σπουδές του στη Νομική Σχολή και η γνωριμία με τον Γούναρη

Το 1883 εγγράφεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου. Με την βοήθεια των θείων του από την Αίγυπτο συνέχισε τις σπουδές του και το 1890 διορίζεται δικηγόρος στην Πάτρα. Συνέχεια εγγράφεται στο Πανεπιστήμιο της Γοτίγγης. Εκεί γνωρίζεται με τον Δημήτρη Γούναρη. Συνέχισε τις σπουδές του στα Πανεπιστήμια Λειψίας, Βερολίνου και Παρισίων και το 1893 επέστρεψε πτυχιούχος στην Ελλάδα.

Μια λαμπρή πολιτική καριέρα ξεκινά…

Ο Σωτήριος Κροκιδάς γνωρίζοντας τα προτερήματα του Παναγή, τον παρότρυνε να ασχοληθεί με την πολιτική. Το 1910 εκλέγεται βουλευτής Αργολιδοκορινθίας, όπου στις 6 Σεπτεμβρίου του 1910 πραγματοποίησε την πρώτη κοινοβουλευτική του αγόρευση, που εντυπωσίασε. Μέχρι τον θάνατό του εκλέγεται βουλευτής της Αργολιδοκορινθίας και μετέπειτα, Κορινθίας. Συνέβαλε στην ανατροπή της δικτατορίας Παγκάλου.

Το 1915 ορίζεται Υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Γούναρη και το 1917 αρνούμενος να αναγνωρίσει την κυβέρνηση του Βενιζέλου, εξορίζεται στην Ύδρα και τη Σκόπελο. Στην εξορία γνωρίζεται με τον καθηγητή Πανεπιστημίου και συγγραφέα της επανάστασης του 1821, Σπυρίδωνα Λάμπρου. Παντρεύεται την κόρη του Σπυρίδωνα Λάμπρου, Λίνα, η οποία είναι και η πρώτη Ελληνίδα γυναίκα υπουργός στην κυβέρνηση Κ. Καραμανλή. Μετά τον τουφεκισμό του Δ. Γούναρη, αρχηγός τους Λαϊκού Κόμματος εκλέγεται ο Παναγής Τσαλδάρης. Το 1932 σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με τους Γ. Κονδύλη, Ι. Μεταξά και Αλ. Χατζηκυριάκο. Παραιτήθηκε το 1936 προς αποφυγή αιματηρών συγκρούσεων, λόγω της υπάρχουσας πολιτικής οξύτητας.

Η σχέση του με τον Ελευθέριο Βενιζέλο

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπήρξε ο σκληρότερος αντίπαλος του Π. Τσαλδάρη στο ελληνικό κοινοβούλιο. Αναγνώριζε όμως τον έντιμο βίο και εκτιμούσε το πρόσωπό του. Όταν στις 6 Ιουνίου 1933 έγινε η δολοφονική απόπειρα εναντίον του Ελ. Βενιζέλου, ο αντίπαλος Π. Τσαλδάρης αποδοκίμασε την απόπειρα και με αγανάκτηση δήλωσε: "Πρόκειται περί βδελυράς απόπειρας, η οποία κινεί τον αποτροπιασμό και την αγανάκτησή μου."

Ο Π. Τσαλδάρης ως προσωπικότητα

Απέφευγε τις διχόνοιες, τα κομματικά μίση και υπήρξε σε όλη του τη ζωή απόστολος της πολιτικής ομαλότητας και της έντιμης συνεργασίας για το καλό του λαού. Κύριος στόχος του ήταν η ηθική ανύψωση του πολιτικού μας βίου. Η Κορινθία αλλά και ολόκληρη η Ελλάδα μιλούν με σεβασμό για την εξέχουσα αυτή μορφή που υπερασπιζόταν τη νομιμότητα και την ομαλότητα του κοινοβουλευτικού βίου.

Οι κοινότητες του τέως Δήμου Τρικάλων αλλά και φίλοι του Π. Τσαλδάρη είκοσι χρόνια μετά το θάνατό του (1956), έστησαν την προτομή του στο Καμάρι, δίπλα από το σπίτι του. Το Ξυλόκαστρο τίμησε τον Π. Τσαλδάρη δίνοντας τ' όνομά του στον κεντρικότερο δρόμο και στήνοντας την προτομή του στην πλατεία της πόλης.

Το Πάρκο Κυκλοφοριακής Αγωγής του Δήμου Ξυλοκάστρου- Ευρωστίνης, αποτελεί το μοναδικό θεματικό πάρκο για την κυκλοφοριακή αγωγή στη Βόρεια Πελοπόννησο. Βρίσκεται στην περιοχή της Μαρίνας Ξυλοκάστρου, μέσα στο ειδικά διαμορφωμένο «Ξύλινο Πάρκο» Άθλησης – Αναψυχής – Επιμόρφωσης, το οποίο εγκαινιάστηκε το 2002.

Ο στόχος του εγχειρήματος

Από τότε, οι μαθητές και μαθήτριες που επισκέπτονται το πάρκο βιώνουν μια μοναδική διαδραστική εμπειρία επιμόρφωσης και παιχνιδιού.

Η εκπαίδευσή τους αφορά σε θέματα Οδικής Συμπεριφοράς και Ασφάλειας εφαρμόζοντας στην πράξη τον Κώδικά Οδικής Κυκλοφορίας. Στόχος είναι οι μικροί μας φίλοι να αναπτύξουν στάσεις και δεξιότητες καλής οδικής συμπεριφοράς, ώστε να μπορούν να κυκλοφορούν με ασφάλεια στις πραγματικές συνθήκες, είτε πεζή είτε με ποδήλατο.

Τι θα βρεις μέσα στο πάρκο

Στον χώρο του πάρκου υπάρχουν δρόμοι, πεζοδρόμια, διαβάσεις πεζών, νησίδες διαφόρων τύπων, ποδηλατολωρίδες, κατακόρυφη και οριζόντια σήμανση. Διατίθεται επίσης τροχαίος εξοπλισμός, όπως ποδήλατα και ηλεκτροκίνητα παιδικά οχήματα.

Η προώθηση της χρήσης του ποδήλατου μέσω του εκπαιδευτικού προγράμματος του πάρκου, σε συνδυασμό με το σύστημα Δημοτικών Δανειστικών Ποδηλάτων, ενισχύει την πολυτροπικότητα στις μετακινήσεις στο Δήμο μας.

Στη Ζήρεια ή στην Κυλλήνη, όπως θα ακούσεις αλλιώς να την προσφωνούν, βρίσκεται μια πανέμορφη ορεινή λίμνη, με νερά που παραμένουν «ζωντανά» για 8 – 9 μήνες τον χρόνο, από το φθινόπωρο μέχρι και την άνοιξη. Πρόκειται φυσικά για τη λίμνη Δασίου, η οποία έχει έκταση 60 περίπου στρέμματα και βρίσκεται σε υψόμετρο 1.480 μέτρων.

Η ονοματοδοσία της προέκυψε από την αρχοντοοικογένεια Δασίου, τους «Δασαίους», όπως τους αποκαλούσαν οι ντόπιοι, που διέμεναν στα Τρίκαλα Κορινθίας. Σύμφωνα με την ιστορία, οι τοπικοί άρχοντες συνδέονταν συγγενικά με την οικογένεια των Νοταραίων και στον αγώνα της επανάστασης, προσχώρησαν στην Φιλική Εταιρεία.

Σήμερα, η λίμνη αποτελεί έναν ελκυστικό προορισμό για επισκέπτες, καθόλη τη διάρκεια του έτους. Φυσιολάτρες και… περιπετειολάγνοι καταφθάνουν κάθε χρόνο, κυρίως τα Σαββατοκύριακα και απολαμβάνουν το πανέμορφο φυσικό τοπίο και τις αθλητικές δραστηριότητες που αυτό προσφέρει.

Πώς μπορώ να φθάσω στη λίμνη;

Η πρόσβαση στη λίμνη Δασίου είναι εξαιρετικά εύκολη, με δύο διαδρομές να οδηγούν στο σημείο από ασφαλτοστρωμένο δρόμο.

Ακολουθούν οι δύο τρόποι, για να φθάσεις στην τοποθεσία:

• Ακολουθείς τον δρόμο που οδηγεί στο χιονοδρομικό κέντρο. Όμως, αντί να στρίψεις για το χιονοδρομικό, συνεχίζεις ευθεία. Έπειτα από 300 μέτρα, στρίβεις δεξιά και στα 500 μέτρα ξαναστρίβεις δεξιά, φθάνοντας στον προορισμό σου.
• Έχοντας φθάσει στα Μεσαία Τρίκαλα, 200 μέτρα μετά το ξενοδοχείο «Ηλιοβασίλεμα», στρίβεις αριστερά κι έπειτα πάλι από 200 μέτρα, στρίβεις πάλι δεξιά, εκεί όπου υπάρχει και μια κεραία ΟΤΕ. Ακολουθώντας αυτόν τον δρόμο, καταφθάνεις στη λίμνη Δασίου.

Τι καθιστά τη λίμνη ιδιαίτερη;

Πρόκειται για μια καθαρή λίμνη, από τις λίγες φυσικές που συναντώνται σε τέτοιο υψόμετρο. Διαθέτει ιδιαίτερη πανίδα, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τον πράσινο δεντροβάτραχο, τη στικτή, τη γραμμωτή νεροχελώνα. Παράλληλα, η χλωρίδα του όρους Κυλλήνη / Ζήρειας είναι εξαιρετικά πλούσια, με τουλάχιστον 900 είδη φυτών στην περιοχή.

Αποτελεί ένα πραγματικό, φυσικό στολίδια για την περιοχή Ξυλοκάστρου – Ευρωστίνης και φιλοξενεί κάθε χρόνο επισκέπτες κάθε ηλικίας, οι οποίοι απολαμβάνουν το τοπίο και ό,τι η φύση απλόχερα τούς προσφέρει.

Τι άλλο υπάρχει στην περιοχή;

Πέρα από το Χιονοδρομικό Κέντρο της Ζήρειας, στη γύρω περιοχή θα βρεις υπέροχες διαδρομές και χωριά, όπως τα Τρίκαλα Κορινθίας, η Μάννα, η Καρυά και η Ζάχολη.

Ένας πανέμορφος «πνεύμονας» μέσα στην πόλη του Ξυλοκάστρου είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους ολοένα και περισσότεροι επισκέπτες καταφθάνουν στην περιοχή όλες τις εποχές του έτους. Ένας περίπατος, μια βόλτα στην παραλία που βρίσκεται δίπλα στα πεύκα, το κολύμπι στην τεράστια παραλία και οι αθλητικές δραστηριότητες μες στο νερό όταν ο καιρός το επιτρέπει, είναι μόνο μερικοί από τους λόγους για τους οποίους το ευρύ κοινό αγαπά τον «Πευκιά».

Έχει μήκος 1.760 μέτρα και το πλάτος του κυμαίνεται από 80 έως 220 μέτρα, καθιστώντας το ως το αγαπημένο σημείο συνάντησης των κατοίκων της περιοχής αλλά και των επισκεπτών, οι οποίοι αναζητούν στιγμές γαλήνης κοντά στον οικισμό.

Η οικολογική ιδιαιτερότητα του «Πευκιά»

Πρόκειται για παλαιό φυσικό πευκοδάσος που σιγά – σιγά μειώθηκε με την επέμβαση των ντόπιων, οι οποίοι άρχισαν να κατοικούν σταδιακά στην παραλία μετά την τουρκοκρατία. Από το αρχικό δάσος απέμεινε μόνον ο «Πευκιάς», καθώς το έδαφός του είναι αμμώδες και δεν προσφέρεται για καλλιέργεια.

Ιδιαίτερη αξία έχει η βιοποικιλότητα του δάσους καθώς σε αυτό έχει καταγραφεί αρχαίος οικότυπος χαλεπίου πεύκης, ο οποίος διαφέρει γενετικά από τη χαλέπιο πεύκη που απαντάται σε άλλα δάση της περιοχής και της χώρας γενικότερα. Η αυτοφυής Χαλέπιος πεύκη του «Πευκιά» Ξυλοκάστρου διαφέρει σημαντικά από άλλους πληθυσμούς του ίδιου είδους λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών που προσδίδει η παρουσία του Κορινθιακού Κόλπου, δημιουργώντας ένα μοναδικό φυσικό οικοσύστημα που συνδυάζει περί τα 83 είδη φυτών.

«Το πράσινο ακρογιάλι της πατρίδας» και η ιστορική του σημασία

Πέρα από τη σημαντικότατη οικολογική του σημασία, ο «Πευκιάς» διαθέτει επίσης σημαντική ιστορική αξία, καθώς σε αυτόν έχουν φιλοξενηθεί κατά καιρούς εξέχουσες προσωπικότητες από τον χώρο των γραμμάτων, των τεχνών και της πολιτικής.

Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι οι Άγγελος Σικελιανός και Εύα Πάλμερ έχτισαν τη «βίλα Σικελιανού», όπως τη γνωρίζουμε σήμερα στο τέρμα σχεδόν του Πευκιά, στη Συκιά. Οι δύο αυτές σημαντικές προσωπικότητες αποτέλεσαν πόλο έλξης καλλιτεχνών, οι οποίοι παραθέριζαν στην περιοχή μας, μαγεμένοι από τον μοναδικό συνδυασμό πεύκου και θάλασσας. Κάποιοι από αυτούς είναι ο Νίκος Καζαντζάκης, ο Δημήτρης Μητρόπουλος, ο Μανώλης Καλομοίρης, η Κατίνα Παξινού, ο Αλέξης Μινωτής, η Μαρίκα Κοτοπούλη, ο Γιάννης Γρυπάρης, ο Βάσος Κανέλλος και πολλοί άλλοι.

Ο συμπατριώτης μας, Κωνσταντίνος Καρυωτάκης, ο οποίος παραθέριζε στο σπίτι του παππού του στη Συκιά έχει γράψει το ποίημα «το πράσινο ακρογιάλι της πατρίδας», εμπνευσμένος από το μοναδικό μας πευκοδάσος.

Ο «Πευκιάς» σήμερα – Όλα όσα πρέπει να γνωρίζεις

Η ανυπέρβλητη ομορφιά του και το σπάνιο είδος πεύκης που διαθέτει, το καθιστούν ξεχωριστό. Το δασαρχείο, οι δημότες και οι δημοτικές αρχές φρόντιζαν ανέκαθεν για τη συντήρησή του, τον συστηματικό καθαρισμό και την προστασία του. Ως εκ τούτου, στον «Πευκιά» υπάρχουν πυροσβεστικοί κρουνοί αλλά και πυροσβεστικό όχημα σταθμευμένο εντός του δάσους.

Στον «Πευκιά» φιλοξενούνται τρία δημοτικά beach bars. Ένα από αυτά λειτουργεί όλο τον χρόνο, ενώ τα δύο από τις αρχές του καλοκαιριού μέχρι και τον Σεπτέμβριο. Παράλληλα, στον χώρο όπου κείται η βίλα Σικελιανού, λειτουργεί ξενοδοχείο, το οποίο επίσης διαθέτει το δικό του beach bar που λειτουργεί τους καλοκαιρινούς μήνες του χρόνου.

Ανεξάρτητα από την εποχή και την ώρα που θα επισκεφθείς στον Πευκιά, θα δεις άτομα κάθε ηλικίας να περπατούν, να κάνουν βόλτα τα κατοικίδιά τους, να τρέχουν, να παίζουν τένις ή βόλεϋ στα μικρά γηπεδάκια δίπλα στην παραλία, να κολυμπούν, να ξαπλώνουν στις αιώρες που τοποθετούνται στα δέντρα τα καλοκαίρια, να κάνουν picnic στα παγκάκια και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς.

Γιατί ο «Πευκιάς» αναβλύζει γαλήνη και ζωή, ανεξάρτητα από την εποχή του χρόνου.

Στο χωριό Συκιά, όχι πολύ μακριά από τον Πευκιά και σε απόσταση αναπνοής από τη θάλασσα, θα συναντήσεις κάτι διαφορετικό. Πρόκειται φυσικά για τον ιστορικό «πύργο της Συκιάς» που στέκει ζωντανός εδώ κι αιώνες στην παραλιακή, πανέμορφη τοποθεσία. Τόσο επιβλητικός και όμορφος υπήρξε που κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, η Συκιά από «όρμος αγίου Νικολάου της Συκής», πήρε την ονομασία «Πύργος».

Ο περίφημος πύργος ανήκε στον Χαλήλ αγά, παππού του Κιαμήλ Μπέη, που αργότερα έμεινε γνωστός στην ιστορία ως ονομαστός άρχοντας της Κορίνθου και χτίστηκε στις αρχές του 19^ου αιώνα.

Ο πύργος με τη σπουδαία αρχιτεκτονική

Ο πύργος αποτελεί ένα κτίσμα παμπάλαιο και γραφικό. Στο παρελθόν υπήρχαν γύρω του υπήρχαν θολωτά δωμάτια που σήμερα δεν υφίστανται. Όμως, παραμένουν ζωντανές οι κλεισμένες πολεμίστρες, οι οποίες μαρτυρούν την ιστορική του σημασία. Το κάτω μέρος του πύργου χρησιμοποιείτο ως αποθηκευτικός χώρος για την τοποθέτηση σιταριού, σταφίδας, ρυζιού, λαδιού κλπ.

Δυστυχώς, το κτίσμα έχει υποστεί αλλοιώσεις μέσα στα χρόνια, καθώς είχε δεχθεί ανακαίνιση στο παρελθόν που δεν πληρούσε όλες τις απαραίτητες προδιαγραφές για την προστασία της ιστορικής του ιδιαιτερότητας.

Μπορώ να τον επισκεφθώ;

Ο πύργος σήμερα δεν είναι επισκέψιμος. Ωστόσο, μπορεί κανείς να πλησιάσει στο σημείο και να τραβήξει φωτογραφίες, με άρωμα… παρελθόντος!

Ένας επιβλητικός πύργος, μεγάλης πολιτισμικής αξίας που μας έρχεται από το μακρινό παρελθόν και καταγράφει τη δική του ιστορία ανά εποχή, βρίσκεται στον Πύργο Κορινθίας. Τόσο ξακουστός και σημαντικός, ο πύργος Κορδή ή Μαμωνά, όπως θα ακούσεις να τον αποκαλούν, δίνει το όνομά του στο χωριό που τον φιλοξενεί και γίνεται σημείο αναφοράς κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας αλλά και του εμφυλίου που επακολούθησε.

Χτισμένος το 1580 και ιδιοκτησίας του οικογένειας Μαμωνά, η αρχιτεκτονική του πύργου ανήκει στην περίοδο της Ενετοκρατίας. Αργότερα, κληροδοτήθηκε στην οικογένεια Κορδή και γι’ αυτόν τον λόγο, το κτίσμα είναι γνωστό ως «πύργος Κορδή – Μαμωνά».

Η αρχιτεκτονική του πύργου

Διαθέτει πολεμίστρες, κινητή γέφυρα που απομόνωνε το κάτω από το επάνω πάτωμα και είναι τριώροφος. Ο πιο ψηλός όροφος έχει τέσσερα δωμάτια, μπαλκόνι που βλέπει στην Ανατολή αλλά και εξώστη ο οποίος «κοιτάζει» προς τη Δύση. Στο μεσαίο πάτωμα βρίσκουμε τρία δωμάτια, μαγειρείο και τουαλέτα, ενώ το ισόγειο διαθέτει τρία δωμάτια, τα οποία χρησίμευαν ως αποθηκευτικός χώρος για τη συντήρηση κρασιού, ελαιολάδου, σιτηρών και άλλων. Αξίζει να αναφέρουμε ότι το κάτω πάτωμα είναι θολωτής αρχιτεκτονικής.

Εντυπωσιακή είναι και η πέτρινη σκάλα του πύργου. Φθάνει μέχρις ενός σημείου και συναντά την κινητή  γέφυρα, η οποία σηκωνόταν όταν οι φιλοξενούμενοι του πύργου δέχονταν πολεμικές επιθέσεις, κλείνοντας την κεντρική πύλη. Στο επάνω μέρος της πύλης συναντάμε το σημείο από το οποίο οι κύριοι του κτίσματος έριχναν καυτό λάδι στους επιτιθέμενους. Στο σημείο αυτό βρισκόταν και ο χώρος όπου υπήρχαν τα καζάνια στα οποία έβραζαν το λάδι ή το νερό.

Η «συμμετοχή» του πύργου Κορδή στην ελληνική ιστορία

Ο Αναγνώστης Κορδής ήταν οπλαρχηγός των Καλαβρύτων. Στον πύργο βρέθηκαν πλήθος από έγγραφα που αναφέρονται στον αγώνα του Α. Κορδή στην Αιγιαλεία, το δίπλωμα χιλιάρχου της Ελληνικής πολιτείας προς τον ίδιο, συμβόλαιο της οικογένειας Μαμωνά, λογαριασμοί, γραπτά που αναφέρονταν στον τρόπο ζωής των κατοίκων της εποχής και της συνεισφοράς τους στον επαναστατικό αγώνα κ.ά.  

Ο πύργος Κορδή στέγασε πολλές φορές το αρχηγείο του Κολοκοτρώνη αλλά και τους κατοίκους που αναζητούσαν ασφάλεια. Τη στήριξή τους στον Κολοκοτρώνη οι έχοντες τον πύργο την προσέφεραν και κατά τη διάρκεια των εμφυλίων πολέμων (1823 - 1827).

Στην πιο σύγχρονη ιστορία, αξίζει να πούμε ότι κατά την περίοδο της ιταλογερμανικής κατοχής, ο πύργος στέγασε τους αντάρτες και τα αποσπάσματα διώξεως.

Πώς θα φθάσεις στον πύργο;

Το χωριό Πύργος βρίσκεται 8 χιλιόμετρα μακριά από το Δερβένι. Για να φθάσεις εκεί, είναι πολύ εύκολο. Το κτήριο έχει κριθεί διατηρητέο, ωστόσο, εξαιτίας διαδοχικών φθορών που έχει υποστεί, για λόγους ασφαλείας δεν είναι δυνατή η πρόσβαση του επισκέπτη σε αυτόν.